Çılgın gibi süren finaller, büte kalacakmıyım diye duyulan endişeler, isyanlar, geçici rahatlamalardan sonra sonunda evime geldim. Ama nasıl geldim; büte kaldım mı kalmadım mı? öğrenmek için bekleyemedim bile öyle bunalmıştım ki basıp geldim işte evime...

Annem en sevdiğim yemekleri hazır etmiş, babam yaptığım sorumsuzluğa laf etmeyecek kadar özlemiş beni uzun ve uykusuz bir yolculuktan sonra bile hala zinde olmamı yaşadığım sevince bağlıyorum. Eee tabi uzun zamndır da yazamadım haliyle, pc başına oturup oturup kalktım. zihnimi toparlayamaz olmuştum, cümleler ardı ardına gelemez olmuşlardı.

Ev, Hatıralar gittikçe yabancılaştığım bu yer benim için hala cazibesini koruyor bütün o tek başına yaşamaya çalışma çabaları yüzünden yorgun düşmüştüm.

evdeyim ama ev bıraktığım gibi değil, denizi aynı bulmadım rüzgar bir yabancı geldi, kendini hiç bir yere hissedemeyen kimsesizler gibi bir his kapladı içimi garip olansa kendimi böyle bir boşlukta bulmam hoşuma gidiyor. Düşünmeye fırsat bulamamacasına doldurmuştum hayatımı; her han her saniye , gözlerimi kapattığımda sadece koca bir karanlık olsun istemiştim oldu. şimdi her şey bana uzak. Kendi hayatımı yoldan geçen bir yabancı gibi sorgusuz sualsiz seyretmenin keyfini yaşıyorum.

tanıdık bir şarkı aradım, bulamadım. Uzaktayken delicesine özlemini çektiğim şeylerin artık olmaması hüzünlendirirdi beni. Peki ya şimdi nedir düşüncelerimi değiştiren? Alışmam mı?

yazın bu güzel günü fazla melankoli bana yakışmaz diyorum ve hatıraları eski fotoğraflara sıkıştırıp vefasız dostlara eyvallah diyorum. sabah canım ailem beni mükellef bir kahvaltıyla şımarttılar. ardından da zevk için biraz türk filmi izleyip neşemize bulduk. Babamla yarışırcasına bir sonraki replik tahminlerimizi sıralayıp, bu yarışta fevkalade başarılı olduk. sonrasında müzik dinledim keyf yaptım,yattım kalktım kısacası İstanbulda hasret kaldığım her türlü tembelliğin dibine vurdum. Tatil diye buna derim ben. Garfield gibi yedim yattım değmeyin keyfime dostlar darısı herkesin başına diyorum :))))