Günler sessiz ben kendime dönmüş..." Fazla dinleme evlat serde gençlik "var demişti bir balıkçı amca bana, " fazla düşünme bu deli çağında tehlikelidir " demişti. Doğru mu söylemişti acep...

bu yaşıma kadar pek çok soru sordum çoğunun cevabını alamadım, bir kısmını aramadım bile ama kafamı yıllardır kurcalayan tek bir soru var; yaşamın bir vaktinde farklı davranmış olsaydım bu gün her şey farklı mı olurdu?

hatıralarımı yoklayınca bir silüet beliriyor beynimde ve bana bir soru soruyor. Hani kırılma noktaları vardır ya hayata, işte o çocuğa verdiğim cevap o noktalardan biriymiş meğer sonra anladım. Hergün verdiğim o cevapla yaşıyorum ben. Hergün pişmanlıkla uyanmak ve düşlerinden korkmak nasıldır alıştım. Acımla sarmaş dolaş olmakla öylesine meşguldüm ki pek çok güzel şeyi ıskaladım. geçmişin pişmanlıklarını hayaletim yapmışken , sürekli tökezledim, yeni pişmanlıklar ekledim lügatıma.

Hani denize karşı oturmuş imkansızı hayal eden ben, şimdi niye bu kadar mağlubum hayata karşı. Beni böyle küstüren kişi haberdar mı işlediği günahtan, yoksa kendi kendime mi çektiğim bu mahkumiyet ? kırgınım şimdi saçılmış bir nar gibi, sahipsizim suskun bir sokakta, üşüyorum...

her hatıra içimde gizli gizli yanmakta bak, sen bihabersin benden, özlüyorum eski seni , merak ediyorum bildiğim, sevdiğim gibi misin hala? değilsin hiç olmamıştın ki zaten, ben kahramanıma inanmıştım sen o olmayı becerememiştin hiç, hatırladım bak. Hatıralar beynime hücum ediyor şimdi en iyi yaptığın şey kafası karışmış bir beni ortada bırakmaktı, değil mi ? işin içinden sıyrılmayı da iyi becerirdin sen, hiç bir şey olmamış gibi davranmak, kapıyı çalıp kaçan çocuklar gibi davranmaktı tüm marifetin. Neden çağırdığımda gelmedin, karanlığın elleri uzandı bak eserine. Kadere inanır mısın diye sormuştum ya hani sana, modaya uymuş; tüm ataistliğinle "kaderimi kendim yaratırım "demiştin. Şimdi hiç olmadığı kadar inanıyorum sana, kendinin olmasa bile benim kaderime el atmıştın. Hangi düş yaralanır ki gerçekle, düşlerim uzakta şimdi yolunu bilmediğim, izini süremediğim diyarlarda seninle kesiştiğinde kaderim ,yolcu ettim onları bir tek sen kaldın avuçlarımda. Ruhun huzursuz biliyorum, giderken hatıralarımı bıraktın bana artık işitmesende yüreğini, anılarını en derine gömsende her gün ismimin yanından geçiyorsun işte yolunu değiştirmen fayda etmez ki

yumdum gözlerimi unutmak istedim artık yüzünü, esen geçen rüzgara şikayet ettim seni, o da affetmedi , Sen kendini affettin mi ? Yasımı tuttum söylediğim gibi, küllerini de savurdum. Sonsuza kadar elveda demeye hazırım işte, haydi sen de hazır ol. İlk defa sağlam dur yanımda, birlikte göğüsleyelim, sona erdirelim bu hayal kurma oyununu. Böyle sürmezki hayat, bir sen kuklasın bir ben, al götür yanında gülüşünü, bakışını, başını çevir öte tarafa, yazgımı çevir ne olur. Terket bu defa sahici olarak. Yalancı oyunlarla dirilme yeniden ,yapamayacağın sözler verme. İnanma kendine öyle...